იცოდით რომ?! სოხუმის დაცემის დღეს, როდესაც ქალაქი ცეცხლსა და კვამლში იძირებოდა, ყაბარდოელმა ბოევიკებმა საქართველოს მინისტრთა საბჭოს შენობას ცეცხლი წაუკიდეს. ალი მთელ კორპუსს მოედო, მინები გამაყრუებელი ლაწალუწით სკდებოდა და ყველაფერი ნგრევის გარდაუვალობას ამცნობდა. სწორედ ამ ქაოსის შუაგულში, ყველასთვის მოულოდნელად, კვამლისა და ცეცხლის კორიანტელიდან ერთი ქართველი მებრძოლი გამოჩნდა — ავტომატი დაბლა დაშვებული ჰქონდა, მაგრამ ხელიდან არ უშვებდა.
იგი მშვიდად, აუჩქარებლად ჩამოდიოდა კიბეებზე. არ ჩანდა შიში, არც სასოწარკვეთა. მისი სვლა იყო დინჯი და ღირსეული, თითქოს კარგად იცოდა, რას აკეთებდა და რატომ. ყაბარდოელმა ბოევიკებმა იარაღის დაგდება უბრძანეს. ქართველმა თითქოს ვერ გაიგონა — ნაბიჯს არ აჩქარებდა, არც შეაჩერა სვლა. ბრძანება კვლავ გაიმეორეს, მაგრამ ამჯერად მან ავტომატი მხარზე გადაიდო და გზა გააგრძელა.
ამ სანახაობამ მოწინააღმდეგეებიც კი აღაფრთოვანა. ყაბარდოელები ერთმანეთს ნიშნებით აფრთხილებდნენ — არ ესროლოთო. მათ თვალწინ იდგა ადამიანი, რომელიც იარაღით ხელში, მაგრამ სროლის განზრახვის გარეშე, საკუთარი ღირსების დემონსტრირებას ახდენდა. თუმცა ერთმა აფსუამ მაინც დაარღვია ეს უხმო შეთანხმება — ავტომატის ჯერი გაისმა და ქართველი მებრძოლი ადგილზე ჩაცხრილა.
როდესაც კონფედერატებმა მისი ავტომატი აიღეს, აღმოჩნდა, რომ მასში ერთი ტყვიაც კი არ იყო. ამ ფაქტმა მოვლენას სრულიად სხვა შინაარსი შესძინა: ეს აღარ წარმოადგენდა მხოლოდ საბრძოლო ვითარებაში დაღუპვას, არამედ გააზრებულ და ნებაყოფლობით არჩევანს. ქართველმა მებრძოლმა შეგნებულად უარყო დამამცირებელი ტყვეობა და სიცოცხლის უკანასკნელ წამს იარაღით ხელში ღირსეული სიკვდილი ამჯობინა. ეს იყო ადამიანური და ეროვნული ღირსების უკიდურესი გამოვლინება — უკანასკნელი, მაგრამ სიმბოლურად უკვდავი აქტი.
ამ გმირის სახელი იყო დიმა ჭურღულია — აფხაზეთის შინაგან საქმეთა სამინისტროს (МВД) ყოფილი თანამშრომელი. ომის შემდეგ გროზნოში, გაზეთ «Вечерный Грозნო»-ში, დაიბეჭდა სტატია მისი გმირობის შესახებ. ნონა ჯღამაია იხსენებს ამ პუბლიკაციას და მწარე კითხვას სვამს: რატომ არ გააშუქა ეს ამბავი ჩვენმა არც ერთმა საინფორმაციო საშუალებამ?
დიმა ჭურღულიას ისტორია მხოლოდ წარსულის მოგონება არ არის. ეს არის ქართული სულის მაგალითი — ღირსების, სიმამაცის და თავისუფლებისადმი ერთგულების. ისტორიები, რომლებიც არ უნდა დაიკარგოს, რადგან ისინი ამაგრებენ ერის ხერხემალს და გვახსენებენ, ვინ ვიყავით, ვინ ვართ და რატომ უნდა დავრჩეთ ასეთებად.
წყარო: ენზითი
