უკრაინა იცავს არა მხოლოდ მიწას — ის იცავს თავისუფლების უფლებას

ვინც სამშობლოს იცავს, ისტორიას საკუთარ სახელს უტოვებს.
ისტორია ყოველთვის არ იწერება გამარჯვებულთა ტრიბუნებიდან. ზოგჯერ ის იწერება სანგრებში, დანგრეულ სახლებში, დაღლილი ჯარისკაცების თვალებში და იმ დედების ცრემლებში, რომლებმაც შვილები სამშობლოს შესწირეს.
დღეს უკრაინა მხოლოდ ტერიტორიებისთვის არ იბრძვის. ის იბრძვის იმისთვის, რომ ხვალ რომელიმე დიდმა სახელმწიფომ არ გადაწყვიტოს, პატარა ერს როგორ უნდა ეცხოვროს, ვის უნდა ემორჩილებოდეს და ვის უნდა დაუთმოს საკუთარი მომავალი.
იმპერიები ქრებიან, თავისუფლებისთვის მებრძოლი ერები რჩებიან!
ზელენსკი შეიძლება ბევრს მოსწონდეს ან არ მოსწონდეს, მაგრამ ერთი რამ ცხადია: როდესაც შენს ქვეყანას არსებობას უქადიან, ყველაზე ადვილი გაქცევაა, ყველაზე რთული კი — დარჩენა. მან დარჩენა აირჩია. და მასთან ერთად დარჩა მილიონობით უკრაინელი, რომლებმაც მსოფლიოს შეახსენეს, რომ სამშობლოს სიყვარული სიტყვებით კი არა, არჩევანით იზომება.
ვინც დღეს უკრაინას ზემოდან უყურებს, ავიწყდება, რომ თავისუფლებისთვის მებრძოლი ერის წინაშე ყველაზე ძლიერი იარაღიც კი უძლურია, თუ მას წინააღმდეგ უდგას ხალხი, რომელმაც მონობას სიკვდილი არჩია.
პუტინს შეეძლო ქალაქების დაბომბვა, სახლების დანგრევა და ადამიანების სიცოცხლის მოსპობა, მაგრამ მან ვერ შეძლო მთავარი — უკრაინელებისთვის სამშობლოს წართმევა. მიწა შეიძლება დაიკავო, ქალაქი შეიძლება დაანგრიო, მაგრამ ერს, რომელმაც თავისუფლების ფასი გაიგო, სულს ვერ წაართმევ.
და კიდევ ერთი რამ უნდა გვახსოვდეს: უკრაინის ბედი მხოლოდ უკრაინის საქმე არ არის. ეს არის გამოცდა მთელი მსოფლიოსთვის — აქვს თუ არა ძალას უფლება, დაჩაგროს სიმართლე; შეუძლია თუ არა იმპერიას, თავისუფლების სურვილი ტანკებით ჩაახშოს და დარჩება თუ არა სიტყვა „თავისუფლება“ მხოლოდ ლამაზ ფრაზად თუ რეალურ ფასეულობად.
ზელენსკი მოვა და წავა, როგორც ყველა პოლიტიკური ლიდერი. მაგრამ უკრაინელი ხალხის თავგანწირვა ისტორიაში დარჩება. დარჩება როგორც მაგალითი იმისა, რომ ერის სიდიადე მის ტერიტორიას კი არა, მის შეუპოვრობას განსაზღვრავს.
დღეს უკრაინას სჭირდება არა თანაგრძნობის ცარიელი სიტყვები, არამედ სამართლიანი მშვიდობა, უსაფრთხოების გარანტიები და უფლება, საკუთარი მომავალი თავად გადაწყვიტოს.
რადგან მშვიდობა, რომელიც დამარცხებულის დამცირებასა და თავისუფლების წართმევაზე შენდება, მშვიდობა არ არის — ის მხოლოდ შემდეგი ომის გადადებაა.
უკრაინა არ ითხოვს სხვის მიწას. ის იცავს საკუთარს. არ ითხოვს სხვის დამორჩილებას. ის უარს ამბობს თავად იყოს დამონებული.
და სანამ არსებობს ხალხი, რომელიც თავისუფლებისთვის დგას, იმედი არ დამარცხდება.
P.S. ერის სიდიადე მის ძლიერებაში კი არა, მის შეუპოვრობაშია!
სამართლიანობამ უნდა გაიმარჯვოს — რადგან ძალა შეიძლება დროებით იმარჯვებდეს, მაგრამ ისტორია საბოლოოდ იმას იმახსოვრებს, ვინც თავისუფლების მხარეს იდგა.
დიდება უკრაინას! დიდება თავისუფლებისთვის მებრძოლ ხალხს!