შიში, როგორც იარაღი: როგორ მართავს რეჟიმი საზოგადოებას პროპაგანდით
როდესაც რეჟიმი საკუთარ გადარჩენასა და ძალაუფლების შენარჩუნებას ცდილობს არა მიღწევებით, არამედ საზოგადოებაში ეგზისტენციალური (არსებობის საფრთხის) შიშების დათესვით.
პროპაგანდისტული ნარატივების სრული სურათი და მათ საპირისპიროდ არსებული რეალური არგუმენტები.
1. რეჟიმის პროპაგანდისტული და დაშინების ნარატივები
თქვენ მიერ დასახელებული და გაფართოებული მითები:
ა) ეგზისტენციალური ომის შიში: „თუ ოცნება არ იქნება, დაიწყება ომი. ივანიშვილმა გადაგვარჩინა ‘გლობალური ომის პარტიისგან’, რომელსაც საქართველოს სისხლში ჩახშობა სურს.“
ბ) იდენტობისა და სუვერენიტეტის დაკარგვის შიში: „დასავლეთი, ევროკავშირი და აშშ გვართმევენ ეროვნულ იდენტობას, ეკლესიას, ტრადიციებსა და ოჯახურ ღირებულებებს.“
გ) „Deep State“-ისა და კონსპირაციების მითი: „მსოფლიოს მართავს ჩრდილოვანი გლობალური ძალა (Deep State), რომელსაც საქართველოს პოლიგონად ქცევა სურს.“
დ) წარსულის პოლარიზაცია: „თუ ივანიშვილი წავა, დაბრუნდებიან ‘ნაც-ჯალათები’ და დაიწყება 2012 წლამდე არსებული რეპრესიები.“
ე) „სუპერ–კონტროლის“ გამართლება: „ხელისუფლებამ თითოეული სფერო (სუს-ი, პოლიცია, ჯარი, სასამართლო, კულტურა, სპორტი) იმიტომ უნდა აკონტროლოს, რომ დასავლეთის ელჩებმა ან CIA-მ სახელმწიფო გადატრიალება (მაიდან-2) არ მოაწყონ.“
დამატებითი დეზინფორმაციული და მანიპულაციური მეთოდები:
- „მშვიდობა ომის ფასად“ (კაპიტულანტური მშვიდობა): საზოგადოების დაშანტაჟება იმით, რომ ნებისმიერი პროტესტი ან ევროპული კურსის მოთხოვნა არის „ომის პროვოცირება რუსეთთან“.
- ფინანსური და სოციალური შანტაჟი: საჯარო მოხელეების, სოციალურად დაუცველებისა და ბიზნესის დაშინება — „თუ ხელისუფლებისადმი ლოიალური არ იქნები, დაკარგავ სამსახურს, შეწევას, ბიზნესს ან აღმოჩნდები ციხეში“.
- ეკონომიკური იზოლაციონიზმი და რუსული ორბიტა: მითი იმის შესახებ, რომ „რუსეთთან ვაჭრობა და ტურიზმი ერთადერთი გადამრჩენელია, ხოლო დასავლური სანქციები საქართველოს ეკონომიკას დააქცევს“.
- სანქციების გვერდის ავლით ოკუპანტის დახმარება: ფარული ეკონომიკური და ლოჯისტიკური სქემების შექმნა, რითაც რუსეთი იღებს ორმაგი დანიშნულების საქონელს ან ფინანსურ შეღავათებს უკრაინაში მიმდინარე აგრესიის ფონზე.
2. არგუმენტები: რატომ არის ეს ყველაფერი სიცრუე?
ა) ომის საფრთხის რეალური წყარო მხოლოდ რუსეთია:
დასავლეთი (აშშ, ევროკავშირი, ნატო) 30 წელია საქართველოს სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობისა და არმიის მთავარი გარანტია. არც ევროკავშირს და არც აშშ-ს არასოდეს მოუწოდებიათ საქართველოსთვის „მეორე ფრონტის“ გახსნისკენ. ერთადერთი ქვეყანა, რომელმაც საქართველოს ტერიტორიები დაიპყრო, ხალხი დახოცა და დღესაც ოკუპაციას ახორციელებს — რუსეთია.
არ არსებობს მტკიცებულება, რომ ხელისუფლების შეცვლა ავტომატურად ომს ნიშნავს.
საქართველოს უსაფრთხოება დამოკიდებულია მრავალ ფაქტორზე: სამხედრო შესაძლებლობებზე, დიპლომატიაზე, საერთაშორისო პარტნიორობაზე და რეგიონულ ვითარებაზე, და არა მხოლოდ იმაზე, ვინ არის ხელისუფლებაში.
ბ) ევროპეიზაცია ნიშნავს იდენტობის დაცვას:
ვროკავშირში გაწევრიანება არ გულისხმობს:
- ენის დაკარგვას;
- ეკლესიის გაუქმებას;
- კულტურის ან ტრადიციების აკრძალვას;
- სახელმწიფო სუვერენიტეტის გაუქმებას.
ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებს განსხვავებული კულტურა, რელიგია, ენა და ეროვნული იდენტობა აქვთ და ინარჩუნებენ მათ.
ევროკავშირის დევიზია „ერთიანობა მრავალფეროვნებაში“. ევროკავშირის წევრი ქვეყნები (საფრანგეთი, გერმანია, საბერძნეთი, ესპანეთი, ირლანდია, პოლონეთი და ა.შ.) ინარჩუნებენ საკუთარ ენას, ეკლესიას, კულტურასა და ტრადიციებს. პირიქით, რუსული ოკუპაცია და გავლენა ისტორიულად ყოველთვის ანგრევდა ქართულ ეკლესიას (ავტოკეფალიის გაუქმება) და ეროვნულ იდენტობას.
გ) „ორპოლუსიანობის“ ყალბი დილემა:
ხელისუფლება ცდილობს არჩევანი დაიყვანოს ფორმულამდე: „ან ივანიშვილი, ან 9 წლის წინანდელი რეჟიმი“. ეს არის საზოგადოების მოტყუება, რადგან დემოკრატიულ ქვეყანაში ცვლილება ნიშნავს არა ერთი ძალის მიერ ძალაუფლების მიტაცებას, არამედ მრავალპარტიულ, ბალანსირებულ და ინსტიტუციურ მმართველობას.
დ) ინსტიტუტების მიტაცება ემსახურება არა უსაფრთხოებას, არამედ ოლიგარქიას:
სუს-ის, პოლიციისა და სასამართლოს სრული დაქვემდებარება ერთ პირზე ქვეყანას იცავს არა „გადატრიალებისგან“, არამედ იცავს თავად მმართველს ხალხის დემოკრატიული არჩევანისგან.
3. რა საფრთხე ემუქრება საქართველოს ამ კურსის გაგრძელების შემთხვევაში?
თუ ავტორიტარული და პრორუსული მმართველობის მოდელი საბოლოოდ გაფორმდა, საქართველო აღმოჩნდება კატასტროფული შედეგების წინაშე:
- ევროპული მომავლისა და უვიზო მიმოსვლის დაკარგვა:
საქართველოს საბოლოოდ ჩამოერთმევა ევროკავშირის კანდიდატის სტატუსი, გაუქმდება უვიზო მიმოსვლა (ვიზალიბერალიზაცია) და შეჩერდება მილიარდობით ევროს დასავლური ფინანსური დახმარება.
- საერთაშორისო იზოლაცია და პერსონალური/ეკონომიკური სანქციები:
ქვეყანა მოხვდება „შავ სიის“ ზონაში. დასავლური ინვესტიციები შეწყდება, ხოლო ეკონომიკა სრულად გახდება დამოკიდებული რუსეთის წყალობაზე.
- სუვერენიტეტის საბოლოო დაკარგვა (ბელარუსიზაცია):
დასავლეთთან ალიანსის გარეშე დარჩენილი საქართველო გახდება სრულიად დაუცველი რუსეთის პირისპირ. ქვეყანა გადაიქცევა რუსეთის უკანა ეზოდ, სადაც ფორმალური დამოუკიდებლობა იარსებებს, მაგრამ რეალურ გადაწყვეტილებებს კრემლი მიიღებს.
- მასობრივი ემიგრაცია და დემოგრაფიული კატასტროფა:
პერსპექტივის, თავისუფლებისა და ეკონომიკური შესაძლებლობების არარსებობის გამო ქვეყანას დატოვებს შრომისუნარიანი, ახალგაზრდა და განათლებული მოსახლეობის უმრავლესობა.
- პოლიციური სახელმწიფო და რეპრესიები:
სიტყვის, მედიისა და პროტესტის თავისუფლება სრულად განადგურდება. ნებისმიერი განსხვავებული აზრი გამოცხადდება „უცხო ქვეყნის აგენტობად“ ან „ღალატად“, ხოლო ციხეები შეივსება პოლიტიკური პატიმრებით.
