როცა რეჟიმი მასობრივ დეზინფორმაციას იყენებს, ეფექტურ პასუხად მიიჩნევა:
სანდო ინფორმაციის ქსელის შექმნა – ფაქტების გადამოწმება, პირველწყაროების გამოყენება, მშვიდი და არგუმენტირებული კომუნიკაცია.
ფართო საზოგადოებრივი კოალიციის შექმნა – სტუდენტები, პროფესიული ჯგუფები, ექიმები, მასწავლებლები, მეწარმეები, კულტურის სფეროს წარმომადგენლები და სხვა. რაც უფრო მრავალფეროვანია მონაწილეობა, მით რთულია მოძრაობის მარგინალიზაცია.
დისციპლინირებული, მშვიდობიანი პროტესტი – ძალადობა ხშირად აძლევს ხელისუფლებას რეპრესიის გასამართლებელ არგუმენტს. მშვიდობიანი მოქმედებები ამ რისკს ამცირებს.
კონკრეტული მოთხოვნები – მაგალითად, გამჭვირვალობა, მედიის თავისუფლება, დამოუკიდებელი ინსტიტუტები, სამართლიანი არჩევნები. მკაფიო მიზნები საზოგადოებას უკეთ აერთიანებს.
დოკუმენტირება – თუ ხდება ძალადობა, ზეწოლა ან დეზინფორმაცია, მათი ზუსტი და გადამოწმებადი დაფიქსირება ზრდის სანდოობას როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე საერთაშორისო დონეზე.
საზოგადოებასთან პირდაპირი კომუნიკაცია – ადამიანებთან პირადი საუბარი, თემობრივი შეხვედრები, ადგილობრივი ინიციატივები ხშირად უფრო ეფექტიანია, ვიდრე მხოლოდ სოციალურ ქსელებში კამათი.
რაც შეეხება მესიჯებს, როგორიცაა „აბა ომი ხომ არ გინდათ?“, კომუნიკაციის კვლევები აჩვენებს, რომ ყველაზე ეფექტური პასუხი ჩვეულებრივ არ არის შეურაცხყოფა ან დაცინვა. უფრო შედეგიანია:
ემოციების აღიარება (მაგ., ადამიანებს მართლაც შეიძლება ეშინოდეთ ომის);
გადამოწმებადი ფაქტების წარმოდგენა;
ალტერნატიული ხედვის შეთავაზება.
„როგორ დავასუსტოთ და შიგნიდან ჩამოვშალოთ რეჟიმი“, თუ მიზანია დემოკრატიული ცვლილებების მიღწევა, ისტორიული გამოცდილება მიუთითებს, რომ ყველაზე მდგრად შედეგებს აღწევს:
ფართო საზოგადოებრივი მხარდაჭერის მოპოვება.
მშვიდობიანი და კანონის ფარგლებში მოქმედება.
დამოუკიდებელი მედიისა და სამოქალაქო საზოგადოების გაძლიერება.
დეზინფორმაციის სისტემატური მხილება მტკიცებულებებით.
მოქალაქეთა მაღალი ჩართულობა არჩევნებში, დაკვირვებასა და სამოქალაქო ინიციატივებში.
