საზოგადოებრივი აპათია თუ პოლიტიკური ნიჰილიზმი: რატომ ეგუება ხალხი რეჟიმს?

მომწოდებლის მიერ აღწერილი სურათი ასახავს სრულ ავტორიტარულ მიტაცებას (State Capture), სადაც ინსტიტუციები ფორმალურია, ხოლო რეალური ძალაუფლება კულუარულ, რუსულ ინტერესებთან ასოცირებულ ჯგუფებსა და კორუმპირებულ ელიტებს ხელშია.
ტექსტში წამოჭრილი მთავარი პრობლემა მხოლოდ რეჟიმის სისასტიკე არ არის, არამედ საზოგადოების რეაქციის ნაკლებობა. აი, რატომ ჩანს ხალხი „შეგუებული“:
1. სისტემური აპათია და „სწავლული უსუსურობა“:
როდესაც სასამართლო, სპეცსამსახურები, მედია და ეკონომიკური რესურსები სრულად ოლიგარქიულ კონტროლქვეშაა, მოქალაქეებს უჩნდებათ განცდა, რომ ინდივიდუალურ თუ კოლექტიურ პროტესტს აზრი არ აქვს.
2. პოლარიზაცია და შიშის ინსტრუმენტალიზაცია:
რეჟიმი ახდენს საზოგადოების დაქსაქსვას (თვალთვალი, მოსმენები, ეკონომიკური შანტაჟი, „ტირანიული კანონები“). შიში და დაუცველობის განცდა აიძულებს ადამიანებს გადავიდნენ ინდივიდუალური გადარჩენის რეჟიმში (ჭამა, სმა, გართობა), რაც პოლიტიკური წინააღმდეგობის ალტერნატივა ხდება.
3. საერთაშორისო იზოლაციისა და პასუხისმგებლობის დელეგირება:
მიუხედავად იმისა, რომ საერთაშორისო დასკვნები (სანქცირებული ჰაბი, ქოლ-ცენტრები, ნარკოტრანზიტი, ევროინტეგრაციის შეჩერება) კატასტროფულ ვითარებას ადასტურებს, საზოგადოების ნაწილი ან ვერ აღიქვამს ამ საფრთხის მასშტაბს, ან იმედოვნებს, რომ პრობლემას გარე აქტორები (დასავლეთი) გადაწყვეტენ.
P.S. ხალხის პასიურობა არ ნიშნავს მოღალატეობრივი რეჟიმის მხარდაჭერას. ეს არის სოციალური ფსიქოლოგიის კანონი — როდესაც ადამიანები ხედავენ სრულად მიტაცებულ სახელმწიფოს და არ ხედავენ მკაფიო, ალტერნატიულ გამოსავალს, პროტესტის ენერგია დროებით ნიჰილიზმსა და ყოველდღიურობაში გაქცევაში (კონფორმიზმში) გარდაიქმნება.