შიში, ფული, ძალადობა და კონტროლი — როგორ იქმნება მორჩილი საზოგადოება

საზოგადოებრივი მანიპულაციისა და „დამორჩილების“ მეთოდები
ექსპერტები და ფსიქოლოგები გამოყოფენ რამდენიმე ძირითად მექანიზმს, რომლითაც „ქართული ოცნება“ ახერხებს ელექტორატის შენარჩუნებას და ოპონენტების ნეიტრალიზაციას:
ა) ფინანსური და სოციალური დამოკიდებულება
სიღარიბის ინსტრუმენტალიზაცია:
ქვეყანაში სადაც მოსახლეობის დიდი ნაწილი სოციალურ დახმარებაზე, საჯარო სექტორში დასაქმებასა ან პენსიაზეა დამოკიდებული, სახელმწიფო აპარატი ხდება შანტაჟის ბერკეტი. არჩევნებზე ხმების მობილიზება ხშირად ხდება „დახმარების მოხსნის“ ან სამსახურიდან გათავისუფლების მუქარით.
ფინანსური რესურსების უთანასწორობა:
ივანიშვილის კოლოსალური ფინანსური კაპიტალი მას საშუალებას აძლევს, აკონტროლოს პოლიტიკური ველის ფინანსური ნაკადები, დააფინანსოს გიგანტური საარჩევნო კამპანიები და საქველმოქმედო/ინფრასტრუქტურული პროექტებით („ქართუ ფონდი“) შექმნას „ქველმოქმედი მფარველის“ იმიჯი.
ბ) შიშის, პოლარიზაციისა და „ეგზისტენციალური საფრთხის“ ნარატივები
„9 წელი“ და კოლექტიური ტრავმა:
წლების განმავლობაში მთავარი პოლიტიკური ნარატივი აგებული იყო წინა ხელისუფლების („ნაციონალური მოძრაობის“) შეცდომებსა და დანაშაულებზე. საზოგადოებას სთავაზობდნენ არჩევანს არა „კარგსა და უკეთესს“ შორის, არამედ „ცუდსა და უარესს (სისტემურ ძალადობასთან დაბრუნებას)“ შორის.
„ომის შიში“ (მეორე ფრონტის ნარატივი):
უკრაინაში რუსეთის სრულმასშტაბიანი შეჭრის შემდეგ, პროპაგანდის მთავარი იარაღი გახდა მტკიცება, ვითომ დასავლეთს და ოპოზიციას საქართველოში „მეორე ფრონტის“ გახსნა სურთ, ხოლო ივანიშვილი არის „მშვიდობის ერთადერთი გარანტი“.
გ) კომპრომატები და ფარული თვალთვალი
სუს-ის მეშვეობით საზოგადოების სხვადასხვა ჯგუფებზე (პოლიტიკოსები, სასულიერო პირები, ჟურნალისტები, ბიზნესმენები) ფარული მიყურადება და კომპრომატების შეგროვება (რასაც მოწმობს სუს-ის ე.წ. „ფაილების“ გაჟონვა) გამოიყენება ადამიანების დასაშანტაჟებლად და მორჩილებაში დასატოვებლად.
P.S. ბიძინა ივანიშვილის მიერ ძალაუფლების უზურპაცია არ მომხდარა ერთ დღეში — ეს იყო ინსტიტუტების შიგნიდან გამოშიგვნის, საზოგადოების ეკონომიკური მოწყვლადობით მანიპულირების, შიშის დათესვისა და გეოპოლიტიკური ვექტორის ფარული ცვლილების მრავალწლიანი პროცესი.
შედეგად, ქვეყანამ მიიღო მოდელი, სადაც ფორმალურად არსებობს დემოკრატიული ატრიბუტები (არჩევნები, პარლამენტი, სასამართლო), თუმცა შინაარსობრივად ყველა საკვანძო გადაწყვეტილება მიიღება ერთი არაფორმალური ცენტრის მიერ, რაც ქვეყანას აშორებს დასავლურ განვითარებას და აბრუნებს რუსული გავლენის ორბიტაზე.