რა გვჭირს სინამდვილეში და რატომ არავინ ამბობს ამას ხმამაღლა – დამალული დიაგნოზი: რა მოუვიდა ამ საზოგადოებას სინამდვილეში!

მოკლედ და პირდაპირ ფსიქოლოგიურ დონეზე:
მასობრივი, ხანგრძლივი დაშინება (როცა საფრთხე არაპროგნოზირებადია და გამოსავალი არ ჩანს) იწვევს არა მხოლოდ ინდივიდუალურ შიშს, არამედ კოლექტიურ დისოციაციას — ადამიანები ფსიქოლოგიურად “თიშავენ” საკუთარ თავს იმ ფაქტებისგან, რომლებზეც მოქმედების უნარი არ აქვთ, რადგან მუდმივი ცნობიერი წვდომა საკუთარ უმწეობასთან ფსიქოლოგიურად აუტანელია. ეს არ არის სისუსტე — ეს არის თავდაცვითი მექანიზმი, რომელიც ცნობილია ტრავმისა და ქრონიკული სტრესის ფსიქოლოგიაში.
გამოსავალი:
ხალხისთვის: დისოციაციის გარღვევა ხდება მაშინ, როცა აბსტრაქტული შიში კონკრეტულ, მცირე, უსაფრთხო კოლექტიურ მოქმედებად იქცევა (არა მარტო დგომა, არამედ ერთად, თუნდაც მცირე ჯგუფში) — რადგან ერთობლივი მოქმედება აღადგენს კონტროლის განცდას, რომელიც თავად დისოციაციის მიზეზს აქრობს.
ოპოზიციისთვის: მთავარი ამოცანაა არა მხოლოდ პროტესტის მობილიზება, არამედ ხალხისთვის დამაჯერებელი, კონკრეტული “შემდეგი ნაბიჯის” გზის ჩვენება (რა მოხდება წარმატების შემთხვევაში, ვინ და როგორ შეცვლის ვინაიშვილის სისტემას) — რადგან უფორმო “წინააღმდეგობა კონკრეტული გეგმის გარეშე” ხშირად ისევ უიმედობაში გადადის.