„ურწმუნოთა კავშირი“ (ოფიციალურად — მებრძოლ უღმერთოთა კავშირი, შემოკლებით მუკ-ი) იყო საბჭოთა პერიოდის (წმინდა რუსული პროექტი) მასობრივი ანტირელიგიური და პოლიტიკური ორგანიზაცია. ის შეიქმნა სსრკ-ში რელიგიისა და ეკლესიის წინააღმდეგ საბრძოლველად, ხოლო საქართველოში მისი ფილიალი 1928 წელს დაარსდა.
ძირითადი ფაქტები
დაარსება: საკავშირო ორგანიზაცია შეიქმნა 1925 წელს მოსკოვში, ხოლო საქართველოს ფილიალი — 1928 წელს.
ხელმძღვანელები: სსრკ-ში კავშირს ხელმძღვანელობდა ემელიან იაროსლავსკი (მინეი გუბელმანი), ხოლო საქართველოში — სილიბისტრო თოდრია.
ბეჭდვითი ორგანო: საქართველოში გამოდიოდა ანტირელიგიური ჟურნალი „მებრძოლი უღმერთო“, რომლის რედაქტორიც სილიბისტრო თოდრია იყო.
მიზნები: რელიგიური ტრადიციების აღმოფხვრა, ეკლესია-მონასტრების დევნა, სასულიერო პირების შევიწროება და კომუნისტური იდეოლოგიის პროპაგანდა.
ერთი მნიშვნელოვანი დაზუსტება: მუკი თავისთავად არ იყო მთელი საბჭოთა რეპრესიული აპარატი. ის იყო ძირითადად პროპაგანდისტული და მასობრივი საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, რომელიც მოქმედებდა კომუნისტური სახელმწიფოს ანტირელიგიური პოლიტიკის ფარგლებში. ეკლესიების დახურვა, სასულიერო პირების დაპატიმრება, გადასახლება და დახვრეტა კი უშუალოდ საბჭოთა სახელმწიფო აპარატის — პარტიული ორგანოების, ადგილობრივი ხელისუფლებისა და უშიშროების სტრუქტურების — საქმიანობასაც მოიცავდა.
რატომ არის ტოტალიტარიზმი საქართველოსთვის მიუღებელი?
საბჭოთა ისტორია გვაჩვენებს, რა ხდება მაშინ, როდესაც სახელმწიფო საკუთარ თავს ადამიანზე, მის სინდისზე, რწმენაზე და თავისუფლებაზე მაღლა აყენებს.
ტოტალიტარული სისტემა მხოლოდ ცუდი ხელისუფლება არ არის. მისი არსი ისაა, რომ ხელისუფლება ცდილობს საზოგადოების ყველა სფეროზე კონტროლის დამყარებას — პოლიტიკაზე, სასამართლოზე, მედიაზე, განათლებაზე, კულტურაზე და საბოლოოდ ადამიანის აზროვნებასა და პირად ცხოვრებაზეც.
ამიტომ ტოტალიტარიზმი შეუთავსებელია დემოკრატიასთან.
იქ, სადაც სახელმწიფოს ერთი პოლიტიკური ცენტრი აკონტროლებს, თავისუფალი არჩევნები ფორმალობად იქცევა; სასამართლო დამოუკიდებლობას კარგავს; მედია პროპაგანდის ინსტრუმენტად იქცევა; განსხვავებული აზრი კი მტრობად ცხადდება.
ყველაზე საშიში კი ის არის, რომ ასეთი სისტემა ადამიანის ღირსებასა და სინდისის თავისუფლებას ებრძვის.
ადამიანს უნდა ჰქონდეს უფლება ირწმუნოს ღმერთი ან არ ირწმუნოს იგი. მაგრამ სახელმწიფოს არ უნდა ჰქონდეს უფლება, ძალით დაუწესოს ადამიანს არც რწმენა და არც ურწმუნოება.
საბჭოთა გამოცდილებამ გვაჩვენა, რა ფასად შეიძლება დასრულდეს ასეთი ძალაუფლება: დევნა, რეპრესიები, შიში, ცენზურა, თავისუფლების დაკარგვა და ადამიანის სახელმწიფოს წინაშე სრული დაუცველობა.
ამიტომ საქართველოსთვის არჩევანი მხოლოდ გეოპოლიტიკური არ არის.
ეს არის არჩევანი იმაზე, როგორი ქვეყანა გვინდა ვიყოთ.
ქვეყანა, სადაც:
ადამიანის ღირსება სახელმწიფოზე მაღლა დგას; სინდისისა და რწმენის თავისუფლება დაცულია; სასამართლო ხელისუფლებას არ ემორჩილება; არჩევნები რეალური არჩევანია; ოპოზიცია მტერი არ არის; მედია ხელისუფლების საკუთრება არ არის; პოლიცია მოქალაქის დასაცავად არსებობს და არა მის დასაშინებლად; კანონი ყველასთვის ერთნაირად მოქმედებს; ხელისუფლება იცვლება არჩევნებით და არა ძალაუფლების უზურპაციით.
ან ქვეყანა, სადაც ეს ყველაფერი ნელ-ნელა ქრება და მის ადგილს იკავებს პერსონალიზებული ძალაუფლება, პოლიტიკური დევნა, პროპაგანდა, შიში და სახელმწიფოს წინაშე ადამიანის უძლურება.
საქართველოს არ შეიძლება ჰქონდეს მიზნად ისეთი პოლიტიკური სისტემისკენ დაბრუნება, რომლის ისტორიულმა გამოცდილებამ უკვე აჩვენა, რამდენი ადამიანის სიცოცხლე, თავისუფლება, რწმენა, ღირსება და ეროვნული თვითმყოფადობა შეიძლება შეიწიროს სახელმწიფოს აბსოლუტურმა ძალაუფლებამ.
P.S. დემოკრატია მხოლოდ არჩევნები არ არის.
თავისუფლება მხოლოდ ქუჩაში თავისუფლად სიარული არ არის.
ადამიანის უფლებები მხოლოდ კანონში დაწერილი სიტყვები არ არის.
ეს არის პრინციპი, რომ სახელმწიფო არსებობს ადამიანისათვის და არა ადამიანი სახელმწიფოსათვის.
და სწორედ ამ პრინციპის დაკარგვაა ის ზღვარი, რომლის იქითაც იწყება ტირანია.
