საჯარო სივრცეში კიდევ ერთმა საგანგაშო და უმძიმესმა რეალობამ იფეთქა — ქართველმა ექსპერტებმა და ანალიტიკოსებმა საზოგადოებას ის ისტორიული განაჩენი წარუდგინეს, რაც 2022 წლის თებერვალში, უკრაინაში რუსეთის სრულმასშტაბიან შეჭრას მოჰყვა. იმ დროს, როდესაც გეოპოლიტიკური მიწისძვრა მთელ ევროპას ანჯღრევდა, საქართველოს ეჭირა გასაღები, რომლითაც საუკუნოვანი საფრთხისგან თავის დაღწევა შეეძლო.
2022 წელს მსოფლიო წესრიგი შეიცვალა. ნატო სწრაფი ნაბიჯებით გაფართოვდა და თავის რიგებში ორი ჩრდილოური სახელმწიფო — ფინეთი და შვედეთი მიიღო. ეს არ იყო უბრალოდ გაფართოება; ეს იყო უსაფრთხოების ახალი, განუვალობის გარანტია.
საქართველოს ჰქონდა ისტორიული, შესაძლოა ათწლეულებში ერთადერთი შანსი, დაჩქარებული წესით, ამ ქვეყნებთან ერთად გაეკეთებინა განაცხადი და დასავლელი პარტნიორების მხარდაჭერით ამოფარებოდა ნატოს “რკინის ქოლგას”. თუმცა, დღევანდელმა მმართველმა რეჟიმმა ეს კარი საკუთარი ხელით მოიჯახუნა. ქვეყანამ დაკარგა უნიკალური შანსი, რომელიც მომავალ თაობებს მშვიდობიან ცას უბედურებისგან დაიცავდა.
გაფლანგული შანსები და დუმილი, რომელიც ღალატს ჰგავს
ამ ტრაგედიას კიდევ უფრო ამძიმებს ის სისტემური უარი, რომელსაც რეჟიმი ჩვენს მთავარ სტრატეგიულ პარტნიორებს ეუბნება:
- ფინანსური დარტყმა უსაფრთხოებას: უარი აშშ-ის მიერ შემოთავაზებულ მილიარდნახევრიან ($1.5 მლრდ) დახმარების პაკეტზე, რომელიც ქვეყნის თავდაცვისუნარიანობის ფუნდამენტურ გაძლიერებას ისახავდა მიზნად.
- სამხედრო იზოლაცია: პარტნიორი და მეგობარი ქვეყნებიდან შემოთავაზებულ თანამედროვე სამხედრო შეიარაღებაზე ან სამარცხვინო დუმილი, ან პირდაპირი უარი.
როდესაც ქვეყნის ხელისუფლება ომის ქარცეცხლში გახვეულ რეგიონში უარს ამბობს მოკავშირეების იარაღზე, ფინანსურ დახმარებასა და უსაფრთხოების გარანტიებზე, ეს სცილდება პოლიტიკური შეცდომის ფარგლებს.
ეს არის პირდაპირი კოლაბორაცია ოკუპანტთან, ეროვნული ინტერესების ღალატი და მტრული, ოკუპანტი სახელმწიფოს დღის წესრიგის გატარება საკუთარი ხალხის უსაფრთხოების ხარჯზე.
