„დიპ სტეიტი“,„გლობალური ომის პარტია“ და „უცხოელი აგენტები“ – როგორ იქმნებოდა მტრის ხატი და როგორ მუშაობს ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკური დისკრედიტაციის მანქანა?

ბიძინა ივანიშვილისა და „ქართული ოცნების“ მიერ ოპოზიციური სპექტრის, სამოქალაქო საზოგადოებისა და გავლენიანი ფიგურების დისკრედიტაცია ეფუძნება კომპლექსურ, მრავალშრიან პოლიტიკურ-ტექნოლოგიურ სტრატეგიას. ეს პროცესი არ ყოფილა შემთხვევითი — ის წლების განმავლობაში იგეგმებოდა და ხორციელდებოდა მედიის, სახელმწიფო რესურსების, სოციალური ფსიქოლოგიისა და საზოგადოებრივი ტრავმების ინსტრუმენტალიზაციით.
ქვემოთ წარმოდგენილია იმ ძირითადი მექანიზმებისა და სტრატეგიების ანალიზი, რომლითაც აღნიშნული შედეგი იქნა მიღწეული:
1. „ნაციონალური მოძრაობის“ მემკვიდრეობისა და ფსიქოლოგიური ტრავმების მონოპოლიზაცია („9-წლიანი რეჟიმი“)
კოლექტიური ტრავმის მუდმივი რეგენერაცია: 2012 წლიდან დღემდე, მმართველმა გუნდმა წინა ხელისუფლების შეცდომები და ადამიანის უფლებების დარღვევები პოლიტიკური ნარატივის ცენტრალურ ღერძად აქცია.
ოპოზიციის ჰომოგენიზაცია („ყველა ნაციაა“): სტრატეგიის მთავარი მიზანი იყო ნებისმიერი ახალი, პროდასავლური თუ ალტერნატიული პოლიტიკური ძალისა და კრიტიკული ხმის დაკავშირება „ნაციონალურ მოძრაობასთან“. ამით მოხდა პოლიტიკური ველის პოლარიზაცია: „ჩვენ ან სისხლიანი წარსულის დაბრუნება“.
2. იდენტობის, ტრადიციებისა და ეკლესიის ინსტრუმენტალიზაცია
„ეგზისტენციალური საფრთხის“ ნარატივი: საზოგადოების კონსერვატიულ ნაწილში სიცრუისა და დეზინფორმაციის გავრცელებით შეიქმნა შიში, რომ დასავლური ინტეგრაცია ნიშნავს ეროვნული იდენტობის, ენის, მართლმადიდებლობისა და ოჯახური ღირებულებების დაკარგვას.
ოპოზიციის „ანტი-ქრისტიანულ“ და „ანტი-ტრადიციულ“ ძალად წარმოჩენა: სამოქალაქო აქტივისტებისა და პროდასავლური პოლიტიკოსების წინააღმდეგ სისტემატურად გამოიყენებოდა ლგბტქ+ თემატიკის ინსტრუმენტალიზაცია. ნებისმიერი ლიბერალური თუ ადამიანის უფლებებზე ორიენტირებული დღის წესრიგი მონათლულ იქნა „ტრადიციების შელახვად“ და „ეკლესიისადმი მტრობად“.
3. „ომის პარტიის“ და „სამშობლოს მოღალატეების“ იარლიყი (2022 წლის შემდეგ)
შიშზე დამყარებული პოლიტიკური ტექნოლოგია: უკრაინაში რუსეთის სრულმასშტაბიანი შეჭრის შემდეგ, პროპაგანდისტულმა მანქანამ შექმნა „მეორე ფრონტის“ ნარატივი.
დისკრედიტაციის ახალი ტალღა: ოპოზიცია, დასავლელი პარტნიორები და არასამთავრობო ორგანიზაციები გამოცხადდნენ „გლობალური ომის პარტიის“ აგენტებად, რომლებსაც თითქოს საქართველოს ომში ჩათრევა და ქვეყნის განადგურება სურთ. ამით „ქართულმა ოცნებამ“ საკუთარი თავი პოზიციონირა, როგორც მშვიდობის ერთადერთი გარანტი.
4. მედია-ინფრასტრუქტურა და ტექნოლოგიური რესურსი
სამაუწყებლო მედიის კონტროლი: სახელისუფლებო და მასთან ასოცირებული ტელეარხების მეშვეობით ხორციელდება კოორდინირებული, ყოველდღიური საინფორმაციო იერიშები კრიტიკულ ფიგურებზე.
სოციალური ქსელები, ტროლ/ბოტების არმია და „ქარდები“: სოციალურ მედიაში ამოქმედებულია ორგანიზებული ქსელები, რომლებიც ამზადებენ დეზინფორმაციულ ვიდეოებს, „მემებს“ და პერსონალური ცხოვრების თუ რეპუტაციის შემლახველ მასალებს. ეს უზრუნველყოფს ნარატივების სწრაფ გავრცელებას საზოგადოების ფართო ფენებში.
5. სამოქალაქო სექტორისა და ავტორიტეტული ფიგურების დელეგიტიმაცია
„უცხოური გავლენის აგენტების“ ნარატივი: ენჯეოებისა და დამოუკიდებელი მედიის წარმომადგენლების, ასევე ცნობილი ხელოვანების, სპორტსმენებისა თუ აკადემიური წრეების დิსკრედიტაცია ხდება მათი „უცხოური ძალების ინტერესების გატარებად“ გამოცხადებით.
ავტორიტეტების მსხვრევა: თუ რომელიმე ცნობილი ადამიანი კრიტიკულ პოზიციას დააფიქსირებს, მის წინააღმდეგ მყისიერად იწყება პერსონალური ბულინგისა და შავი პიარის კამპანია.
6. ფინანსური და ადმინისტრაციული რესურსის უპირატესობა
ასიმეტრიული ბრძოლა: ბიძინა ივანიშვილის ფინანსური კაპიტალი და სახელმწიფო სტრუქტურების (სპეცსამსახურები, ადმინისტრაციული რესურსი) სრული მობილიზაცია ქმნის გარემოს, სადაც ოპოზიციასა და სამოქალაქო საზოგადოებას არ გააჩნია ადეკვატური საინფორმაციო თუ ფინანსური რესურსი დეზინფორმაციული ნაკადების დასაბალანსებლად.
P.S. ამ სტრატეგიის წარმატება განაპირობა იმან, რომ მან დარტყმა მიაყენა საზოგადოების ყველაზე მგრძნობიარეთემებს: უსაფრთხოებასა (ომის შიში) და იდენტობას (რელიგია, ტრადიციები, ოჯახი). პროპაგანდამ მოახერხა რეალური სოციალურ-ეკონომიკური თუ პოლიტიკური პრობლემების ჩანაცვლება ირაციონალური შიშებით, რამაც კრიტიკული აზრისა და პროდასავლური სპექტრის მიმართ ნდობის მნიშვნელოვანი დაქვეითება გამოიწვია.