პოლიტიკური ანალიტიკისა და ავტორიტარული კვლევების ჭრილში, ივანიშვილის მმართველობის მოდელი ტრადიციული სამხედრო დიქტატურისგან განსხვავდება — ეს არის ოლიგარქიულ-არაფორმალური მმართველი სისტემა, რომელიც ძირითადად ეყრდნობა ფინანსურ კაპიტალს, შიშის მანიპულაციას, ინსტიტუტების მიტაცებასა და საზოგადოების აპათიას.
1. რეჟიმის მთავარი სუსტი წერტილები
პერსონალური შიში და სანქციებისადმი მოწყვლადობა:
ავტოკრატებისგან განსხვავებით, რომელთაც აქტივები საკუთარ ქვეყანაში ან იზოლირებულ ზონებში აქვთ, ოლიგარქიული მოდელი მგრძნობიარეა დასავლურ ფინანსურ სისტემასთან წვდომაზე. საერთაშორისო სანქციები, ფინანსური იზოლაცია და დასავლური გარანტიების დაკარგვა ანგრევს რეჟიმის მთავარ დასაყრდენს — უსაფრთხოების შეგრძნებას.
შემსრულებელთა კადრების მორალური და ფინანსური დემორალიზაცია:
პოლიციელები, მოსამართლეები, „ტიტუშკები“ და ჩინოვნიკები რეჟიმს ემსახურებიან ორი რამის გამო: ფული და დაუსჯელობის გარანტია. როდესაც დასავლური რეზოლუციები, პერსონალური სანქციები და საზოგადოებრივი შამინგი (Shaming) გარდაუვალს ხდის პასუხისმგებლობას, შემსრულებლებში იწყება რღვევა — ისინი აცნობიერებენ, რომ რეჟიმის მეთაური მათ საკუთარი თავის გადასარჩენად გაწირავს.
ლეგიტიმაციის სრული დაკარგვა და საერთაშორისო იზოლაცია:
ევროკავშირის, აშშ-ის და ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო ორგანიზაციების მკაცრი რეზოლუციები ანგრევს მითს, თითქოს რეჟიმი „დასავლეთთან ინტეგრაციას აგრძელებს“. ეს აცლის სისტემას ნებისმიერ მორალურ და პოლიტიკურ არგუმენტს.
2. არაძალადობრივი ფსიქოლოგიური სტრატეგიები რეჟიმის დასაშლელად
აპათიისა და შიშის დაძლევა იუმორითა და კრეატივით:
რეჟიმის რეპრესიული კანონები და რეპრესიები მიზნად ისახავს ხალხის დათრგუნვას. საპასუხოდ, სატირა, მემები, ქუჩის პერფორმანსები და დაცინვა აბათილებს ძალადობის ფსიქოლოგიურ ეფექტს. როდესაც ძალოვანი სტრუქტურები და ტირანი ხდებიან დაცინვის ობიექტი, შიში ქრება.
სისტემის შიდა ბზარების გაღრმავება:
საჭიროა ინფორმაციული წნეხი ძალოვნებსა და ჩინოვნიკებზე. მათ უწყვეტად უნდა მიეწოდოთ სიგნალი, რომ „გემი იძირება“ და პერსონალური პასუხისმგებლობა თითოეულ უკანონო ბრძანებაზე გარდაუვალია.
საზოგადოებრივი ოსტრაკიზმი და ბოიკოტი:
მოძალადეების, კორუმპირებული მოსამართლეებისა და პროპაგანდისტების იზოლაცია ყოველდღიურ სოციალურ ცხოვრებაში (რესტორნები, საჯარო სივრცეები, სოციალური წრეები). მათ უნდა იგრძნონ, რომ მოპოვებული ფულით მშვიდად ცხოვრებას ვერ შეძლებენ.
პროტესტის უწყვეტობა და ტაქტიკური მოქნილობა:
სტატიკური, პროგნოზირებადი პროტესტი რეჟიმისთვის ადვილი სამართავია. არაძალადობრივი წინააღმდეგობის ექსპერტები ხაზს უსვამენ დეცენტრალიზებულ, მოძრავ და მოულოდნელ აქციებს (Flashmobs, ეკონომიკური ბოიკოტი, სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის სხვადასხვა ფორმები), რაც სისტემის რესურსებს ფიტავს.
