როდესაც ხელისუფლება აკონტროლებს მედიას, ძალოვან სტრუქტურებს, სასამართლოსა და ადმინისტრაციულ რესურსს, ერთჯერადი ან სპონტანური პროტესტი არ არის საკმარისი. ამ დროს ყველაზე ეფექტური გზა არის ფართო, დისციპლინირებული და არაძალადობრივი სამოქალაქო წინააღმდეგობა.
ამ თემაზე ყველაზე ხშირად ციტირებული ავტორები არიან Gene Sharp, Erica Chenoweth და Maria J. Stephan. მათი ნაშრომები მიუთითებს, რომ მასობრივი არაძალადობრივი კამპანიები საშუალოდ უფრო ხშირად აღწევენ პოლიტიკურ ცვლილებებს, ვიდრე ძალადობრივი აჯანყებები.
მათი ძირითადი დასკვნები, მაღალი დონის სახით, ასეთია:
1. Gene Sharp — ძალაუფლების წყაროები
ძალაუფლება არ არსებობს მხოლოდ ლიდერის ნებით; ის ეყრდნობა საზოგადოების სხვადასხვა წყაროს, როგორიცაა ინსტიტუტები, ბიუროკრატია, ეკონომიკა, ლეგიტიმაციის აღქმა და მოსახლეობის თანამშრომლობა.
ავტორის მთავარი თეზაა, რომ ხელისუფლების მდგრადობა დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენად არსებობს საზოგადოების თანამშრომლობა და მორჩილება.
2. Erica Chenoweth — ფართო სამოქალაქო მონაწილეობა
სხვადასხვა ისტორიული შემთხვევის ანალიზით ასკვნის, რომ მასობრივი, ფართო და არაძალადობრივი სამოქალაქო მოძრაობები საშუალოდ უფრო ხშირად აღწევდნენ პოლიტიკურ ცვლილებებს, ვიდრე ძალადობრივი კამპანიები.
განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება საზოგადოების მრავალფეროვანი ჯგუფების მონაწილეობას და დისციპლინას.
3. Maria J. Stephan — ლეგიტიმაცია და ინსტიტუტები
ნაშრომებში განხილულია, რომ პოლიტიკური სისტემების მდგრადობაზე გავლენას ახდენს საზოგადოების ნდობა, ინსტიტუტების ეფექტიანობა, ეკონომიკური გარემო და ელიტების ურთიერთობები.
ავტორი ხაზს უსვამს, რომ საზოგადოებრივი მხარდაჭერა და მშვიდობიანი ორგანიზება ხშირად მნიშვნელოვან როლს ასრულებს პოლიტიკური ცვლილებების პროცესებში.
რაც შეეხება რეჟიმების “სუსტ წერტილებს”, ამ ავტორების ნაშრომებში ეს განხილულია როგორც ანალიტიკური ჩარჩო. ისინი აღწერენ ისეთ ფაქტორებს, როგორიცაა:
ლეგიტიმაციის აღქმა;
ეკონომიკური მდგომარეობა;
ინსტიტუტების ფუნქციონირება;
საზოგადოების ნდობა;
ინფორმაციის სანდოობა;
საერთაშორისო გარემო.
ეს არის განმარტება იმისა, თუ რა ფაქტორები უკავშირდება პოლიტიკური სისტემების სტაბილურობას ან ცვლილებას ისტორიულად
