დღეს მოქმედი რეჟიმის მიზანი, როგორც წესი, არის არა მხოლოდ ოპოზიციის დასუსტება, არამედ საზოგადოების დარწმუნება, რომ წინააღმდეგობას აზრი აღარ აქვს, ყველა ინსტიტუტი კონტროლდება და მოქალაქე იზოლირებულია.
ამ პირობებში ყველაზე ეფექტიან პასუხი არის:
მოსახლეობის ერთმანეთთან ნდობის შენარჩუნებას და მშვიდ კომუნიკაციას;
დამოუკიდებელი, გადამოწმებადი ინფორმაციის გავრცელებას;
ფართო საზოგადოებრივი კოალიციების ჩამოყალიბებას (პროფესიული, აკადემიური, კულტურული, სამოქალაქო ჯგუფები);
არაძალადობრივ, დისციპლინირებულ სამოქალაქო აქტიურობას, რომელიც ამცირებს პოლარიზაციას და ზრდის საზოგადოების მხარდაჭერას;
სამართლებრივი გზების გამოყენებას, სადაც ეს შესაძლებელია, და დარღვევების დოკუმენტირებას როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე საერთაშორისო ორგანიზაციებისთვის.
ასეთ ვითარებაში ყველაზე დიდი შეცდომა, რასაც ბევრი მოძრაობა უშვებს, არის ემოციური რეაქცია ან ისეთი მოქმედებები, რომლებიც ხელისუფლებას აძლევს რეპრესიების გასამართლებელ არგუმენტს. ისტორიული გამოცდილება აჩვენებს, რომ ფართო საზოგადოებრივი მხარდაჭერა უფრო ხშირად მიიღწევა მშვიდობიანი, თანმიმდევრული და სანდო მოქმედებით.
